On the Eucharist or Holy Mass

Posted by: Fr. Marvin | June 9th, 2014

On the Eucharist or Holy Mass

The Evangelists, when recounting the institution of the Eucharist, all used the expression ‘said the blessing.’
This refers to the Jewish prayer of thanksgiving the berakah. In Judaism, it is a benediction (an expression of praise or thanks directed to God) that is recited at specific points of the synagogue liturgy, during private prayer, or on other occasions (e.g., before performing a commandment or for being spared from harm in the face of danger). Most berakah begin with the words “Blessed are You, O Lord our God, King of the Universe”. Incidentally, this is also the Protestant form of invocation at formal social events, such as graduations.
This is mentioned in all the institution narratives. Jesus also used this at the end of the incident of the two disciples going to Emmaus in the evening of the Resurrection: “And it happened that, while he was with them at table, he took bread, said the blessing, broke it, and gave it to them” (Luke 24,30).
From this Jewish berakah there developed the Christian eucharistia. Which came to be applied to the whole new act of worship given to us by Jesus.
This can be summarized as follows: “The fundamental element is the thanksgiving prayer over the bread and wine. Thi liturgy of the Mass was derived from the thanksgiving prayer after the meal on that last evening, not from the meal itself, which was held to be so inessential and so easily detachable that it quickly died out in the early Church. On the other hand, the liturgy in all its manifestations has developed further the thanksgiving prayer spoken over the bread and wine.
What the Church celebrates in the Mass is not the Last Supper; no it is what the Lord instituted in the course of the Last Supper and entrusted to the Church, the memorial of his death.”
The Evangelists, when recounting the institution of the Eucharist, also all used the expression ‘broke’ the bread.
Matthew 26,26: “While they were eating, Jesus took bread, said the blessing, broke it, and giving it to his disciples said, ‘Take and eat; this is my body.’”
At a meal according to the custom of the Jews the breaking of the bread is a function of the head of the family, who by this action is in some sense represents God the Father, who gives us everything, through the earth’s bounty, that we need for life. It is also a gesture of hospitality, through which a stranger is given a share in what is one’s own; he is welcomed into table fellowship. Breaking and distributing: it is the act of distributing that creates community.
This typically human gesture of giving, sharing ang uniting acquies an entirely new depth in Jesus’ Last Supper though hhis gift of himself. God’s bountiful distribution of gifts takes on a radical quality when the Son communicates and distributes himself in the form of bread.
This gesture of Jesus thus come to symbolize the whole mystery of the Eucharist: in the Acts of the Apostles and in early Christianity generally, the “breaking of bread” designates the Eucharist.
In this sacrament we enjoy the hospitality of God who gives himself to us in Jesus Christ crucified and risen. Thus breaking bread and distributing it – the act of attending lovingly to those in need – is an intrinsic dimension of the Eucahrist.
Caritas, care for the other, is not an additional sector of Christianity alongside worship; rather it is rooted in it and forms part of it.
The first encounter with the risen Lord took place on the morning of the first day of the week, the third day after Jesus’ death, that is to say, Sunday morning. The morning of the first day thus naturally became the time for Christian worship – Sunday became the “Lord’s Day”.
This fixed time for the Christian liturgy was established very early on. Thus in the eyewitness account related in Acts 20,6-11 of the journey of Paul and and his companions to Troas, we read this: “On the first day of the week when we gathered to break bread” (Acts 20,7). In other words the “breaking of bread” was already fixed for the day of the Resurrection in the apostolic age – the Eucharist was already celebrated as an encounter with the risen Lord.
The new ordering of the Christian week has already taken shape. The day of the Resurrection is the Lord’s day and thus it is also the day of the disciples, the day of the Church.
At the end of the first century the tradition is already established. For example, the Teaching of the Twelve Apostles (Didache about the year 100) states quite unambiguously: “Assemble on the Lord’s day and break bread and offer the Eucharist but first make confession of your faults (14,1).
For Saint Ignatius of Antioch (died about 110) life “ordered by the Lord’s day” is already a distinguishing feature of Christians in contrast to those who celebrate the Sabbath (Ad Magn 9,1).
It was logical that the litrugy of the Word – reading of the Scriptures, commentary and prayer – which at first still took place in the synagogue, came to be joined to the celebration of the Eucharist. Thus by the beginning of the second century, the evolution of Christian worship was already complete.

Mahitungod sa Eukaristiya o Balaan nga Misa

Ang mga nagsulat sa mga Ebanghelyo, pag-asoy sa pagtukod sa Eukaristiya, tanan nigamit sa pamulong ‘nagpasalamat.’
Kini ang pag-ampo sa mga Judiyo sa pagpasalamat nga ginganlan’g berakah. Kanila, usa kini ka panalangin (pulong sa pagdayeg o pasalamat ngadto sa Dios) nga gipangadye sa pinatuyo nga mga panahon sa liturhiya sa sinagoga, o sa pag-ampo nga pribado o sa laing mga higayon (sa dili pa o human pagtuman og sugo o diha nga nalikayan ang katalagman gumikan sa peligro). Kadaghanan sa mga berakah magsugod sa mga pulong “Dayegon Ikaw, O Ginuo among Dios, Hari sa Kalibotan”. Kini usab ang Protestante nga matang sa Benediction sa pormal nga mga hitabo sama sa graduations.
Kini gihisgotan sa tanan nga mga asoy sa pagtukod. Si Jesus nigamit usab niini sa pagtapos sa hitabo sa duha ka mga manununod nga nagpaingon sa Emmaus pagkahapon sa adlaw sa Pagkabanhaw: “Sa ila nang pagpanihapon, mikuha siya sa pan ug gipanalanginan niya kini; unya gipikaspikas niya ug gihatag kanila.” (Lc 24,30).
Gikan sa berakah sa mga Judiyo nilambo ang Kristiyanos nga eucharistia. Nga nahimo na nga mao ang ngalan sa tibuok buhat sa pagsimba nga gihatag kanato ni Jesus.
Ato kini nga matipo niining paagiha: “Ang panukaran nga bahin mao ang pag-ampo sa pasalamat ibabaw sa pan ug bino. Ang liturhiya sa Misa naggikan sa pag-ampo sa pasalamat human sa salusalo niadtong kataposan nga gabii, gili gikan sa salusalo mismo, nga giisip nga dili kabahin sa unsa ang baakan ug dali ra nga mabulag nga gani nahanaw og dali dinha sa bag-ohay nga Simbahan. Sa lain nga bahin, ang liturhiya sa tanan nga mga pagpadayag niini nilambo og dugang sa pag-ampo sa pasalamat ibabaw sa pan ug bino.
Ang gisaulog sa Simbahan dinha sa Misa dili ang Kataposan nga Panihapon; dili, ang gitukod sa Ginuo sa pagsaulog sa Kataposan nga Panihapon ug gitugyan sa Simbahan, ang panumdoman sa iyang kamatayon, mao ang panalangin.”
Ang mga nagsulat sa Ebanghelyo, pag-asoy sa pagtukod sa Eukaristiya tanan nagamit sa pulong ‘pagpikaspikas’ sa pan.
Mateo 26,26: “Samtang nangaon sila, mikuha si Jesus sa pan, nagpasalamat sa Dios, ug gipikaspikas niya kini ug gihatag sa iyang mga tinun-an. …, ‘kini ang akong lawas.’”
Sa usa ka salusalo sumala sa naandan sa mga Judiyo ang pagpikaspikas sa pan usa ka tahas sa pangulo sa banay, nga, pinaagi niining mao nga lihok sa usa ka panabot naglawas sa Dios nga Amahan, nga naghatag kanato sa tanan, pinaagi sa kamabungahon sa yuta, natong gikinahanglan sa kinabuhi. Usa usab kini ka ka lihok sa pagdawat, nga ang usa ka langyaw gihatagan gikan sa unsa ang kaugalingon nga butang, gidawat siya ngadto sa kaambitan sa talad. Pagpikas ug paghatag: kini ang buhat nga nagtukod og katiligoman.
Kining ilhananon kaayo nga lihok sa tawo sa paghatag, pagpaambit ug paghiusa nagdawat og hingpit gayod nga bag-o nga kalawom sa Kataposang Panihapon ni Jesus pinaagi sa gasa sa kaugalingon. Ang madagayaon nga pag-apud-apod sa Dios sa mga gasa nakabaton og gikan sa gamot nga matang diha nga ang Anak naghatag sa kaugalingon bayhon sa pan.
Sa ingon kining lihok ni Jesus nakaabot sa pag-ilhanan sa tibuok misteryo sa Eukaristiya: sa Basahon sa mga Buhat ug sa bag-ohay nga Kristiyanismo pangtanan, ang “pagpikas-pikas sa pan” nagngalan sa Eukaristiya.
Niining mao nga sakramento naglipay kita sa kamaabiabihon sa Dios nga naghatag sa kaugalingon diha ni Jesukristo nga gilansang sa krus ug nabanhaw. Sa ingon ang pagpikas sa pan ug pag-apud-apod niini – ang buhat pag-atiman uban og gugma sa mga nanginahanglan – kabahin sa Eukarisitya.
Ang Caritas, pag-atiman sa lain dili usa ka gidugang nga bahin sa Simbhan tupad sa pagsimba; gigamot hinuon kini ug nahimo nga kabahin niini.
Ang unang pagtagbo sa nabanhaw nga Ginuo nahitabo sa buntag sa unang adlaw sa semana, ikatulo gikan sa kamatayon ni Jesus, sa ato pa, sa buntag sa ginganlan karon og Domingo. Ang buntag sa una nga adlaw sa semana kinaiyanhon nga nahimo nga ang panahon sa pagsimba nga Kristuhanon. – ang Domingo nahimo nga ang “Adlaw sa Ginuo”.
Ang piho nga panahon sa Kristuhanon nga liturhiya sayo kaayo nga gitukod. Sama sa asoy sa nakakita niini nga gisulat sa Buh 20,6-11 sa panaw ni San Pablo ug iyang mga kauban ngadto sa Troas nga mabasa: “Pagka-Sabado sa gabii nagtigom kami aron pag-ambit sa balaang panihapon” (Buh 20,7). Sa laing mga pulong ang “pagpikaspikas sa pan” piho na nga gihimo sa adlaw sa Pagkabanhaw sa panahon sa mga apostoles – ang Eukaristiya gisaulog na isip usa ka pakigtagbo sa nabanhaw nga ginuo.
Ang bag-o nga paghan-ay sa Kristiyanos nga semana nahulma na. Ang adlaw sa Pagkabanhaw mao ang adlaw sa Ginuo ug sa ingon kini usab mao ang adlaw sa mga manununod, ang adlaw sa Simbahan.
Pagkatapos sa una nga gatosan nga katuigan napiho na ang naandan kon tradisyon. Sama, pananglitan, sa ang Gitudlo sa Dose ka mga Apostoles (ang Didache sa mga tuig 100) nag-ingon nga tataw kaayo: “Pagtigom kamo sa adlaw sa Ginuo ug pagpikaspikas sa pan ug paghalad sa Eukaristiya, apan unaha ang pagkumpisal sa inyong mga sala” (14,1).
Alang kang San Ignacio sa Antiokiya (namatay sa mga tuig 100) ang kinabuhi “nga gihan-ay sumala sa adlaw sa Ginuo” nahimo na nga ilahananon sa mga Kristiyanos atbang niadtong mga nanagsaulog sa Sabado (Ad Magn 9,1).
Natural nga ang liturhiya sa Pulong – ang pagbasa sa Kasulatan, pagpasabot ug pagpatin-aw niini ug ang pag-ampo – nga gihimo pa sa mga sinagoga, sa ngadtonagdto gidugtong sa pagsaulog sa Eukaristiya. Sa ingon sa pagsugodsugod sa ikaduha nga gatosan nga katuigan, ang pagpalambo sa Kristuhanon nga pagsimba nahingpit na, sama sa karon.

Categories Church, GSK, News/Events | Tags: , | Posted on June 9, 2014

Social Networks: RSS Facebook Twitter Google del.icio.us Stumble Upon Digg Reddit

Leave a Reply

close window

Mass and Seminar Schedule

Mao kini ang mga schedules sa mga misa dinhi sa atong Cathedral.

Weekday Masses Cotta Shrine Masses Sunday Masses

Morning
5:30 - Cebuano
12:00 Noon - Cebuano

Afternoon
5:15 - Cebuano

Lunes
4:00 - Cementeryo
Katoliko, Aguada

5:00 - Every Thursday
5:30 AM - 2nd Friday
4:45 PM - Every Sunday

Morning
5:00 - Cebuano
6:15 - Cebuano
7:30 - Cebuano
8:45 - English
10:00 - Cebuano
12 Noon - Cebuano

Afternoon
2:45 - Cebuano
4:00 - Cebuano
5:15 - Cebuano
6:30 - Cebuano

Ang mga schedules sa seminar para sa bunyag, pre-cana ug confirmation mao kini:

PRE-BAP SEMINAR PRE-CANA SEMINAR CONFIRMATION SEMINAR

First Saturday
Third Saturday
Time: 1: 30 P.M

Ang bunyag matag Domingo sa may alas 11:15 sa buntag (except last Sunday)

Saturday and Sunday It begins Saturday before 2nd Sunday 8:00 A.M to 5:00 P.M

Fourth Saturday
Time: 1: 30 P.M