Pope Francis on the Community of the Church (Papa Francisco Mahitungod sa Katiligoman sa Simbahan)

Posted by: Fr. Marvin | November 25th, 2013

Pope Francis on the Community of the Church

At the heart of Christianity is an invitation to the Lord’s feast. Pope Francis said that the Church is not only for good people, it concerns everyone. And he added that, at the Lord’s feast we must “participate fully” and with everyone; we can’t pick and choose.
He emphasized that “first of all, the Christian essence is an invitation: we only become Christians if we are invited.” It is a “free invitation” from God to participate. You can’t pay to get into the feast, he warned: “either you are invited or you can’t come in.” If “in our conscience,” he said, “we don’t have this certainty of being invited” then “we haven’t understood what a Christian is”.
“A Christian is one who is invited. Invited to what? To a shop? To take a walk? The Lord wants to tell us something more: You are invited to join in the feast, to the joy of being saved, to the joy of being redeemed, to the joy of sharing life with Christ. This is a joy! You are called to a party! A feast is a gathering of people who talk, laugh, celebrate, are happy together. I have never seen anyone party on their own. … Being Christian means belonging, belonging to this body, to the people that have been invited to the feast: this is Christian belonging.”
“You can’t pick and choose: the Church is for everyone, beginning with those I’ve already mentioned, the most marginalized. It is everyone’s Church!”
“This is the Church: to enter into the Church is a grace; to enter into the Church is an invitation.” And this right, he added, cannot be purchased. “To enter into the Church is to become part of a community, the community of the Church. To enter into the Church is to participate in all the virtues, the qualities that the Lord has given us in our service of one for the other.”
Pope Francis continued, “To enter into the Church means to be responsible for those things that the Lord asks of us.” Ultimately, he said, “to enter into the Church is to enter into this People of God, in its journey towards eternity.”
The Lord is very generous. The Lord opens all doors. The Lord also understands those who say to Him, ‘No, Lord, I don’t want to go to you.’ He understands and is waiting for them, because He is merciful.
But the Lord does not like those who say ‘yes’ and do the opposite; who pretend to thank Him for all the good things; who have good manners, but go their own way and do not follow the way of the Lord: those who always excuse themselves, those who do not know joy, who don’t experience the joy of belonging. Let us ask the Lord for this grace of understanding, how beautiful it is to be with Him.
Catechesis on the Church
4. The Church Was Prefigured in the History of Israel
The revelation of God’s eternal plan for the universal community of men, who have been called in Christ to be his adopted children, had its beginnings in the Old Testament.
“The Lord must rule over you” (Jgs 8,23). Gideon’s words remains an eloquent expression of his thought, and that of a large part of Israel, regarding the unique kingship of God.
The idea of God as King and Lord of all, inasmuch as he is the Creator, appears in the historical and prophetic books of the Bible, as well as in the Psalms.
This transcendent and universal kingship was first expressed in the covenant with Israel, the true act which established the proper and original identity of this people whom God chose and with whom he made a covenant: “You shall be to me a kingdom of priests, a holy nation” (Ex 19,5-6).
“You shall love the Lord, your God, with all your heart, and with all your soul, and with all your strength” (Dt 6,5). This first and supreme commandment represents the true constitutive principle of the old covenant. The destiny and vocation of Israel is defined by this commandment.
Israel is aware of this fact and experiences her relationship with God as a type of submission to her own King. Even when Yahweh allows the establishment in Israel of a king and dynasty in a political sense, Israel knows that this institution retains a theocratic character.
Between the kingdom in an earthly and political sense and the demands of God’s reign there are divergences and conflicts which continue to clarity the messianic meaning of the divine promises.
In fact, almost as a reaction to the disappointment experienced in regard to the political kings, there was a growing hope in Israel for a messianic king, an ideal sovereign.
Isaiah dwells on his prediction of this sovereign, to whom he gives the names of “Wonder-Counselor, God-Hero, Father-Forever, Prince of peace” (9,5), and describes his kingdom as an earthly and utopian paradise.
The Church of the new covenant moves towards this final fullness and all are called to take part as the children of God, heirs of the Kingdom and coworkers of the Church which was founded by Christ as the fulfillment of the ancient prophecies and promises.
All are called to participate in this Kingdom which is intended for them and, in a certain sense, is realized by means of them.

Papa Francisco Mahitungod sa Katiligoman sa Simbahan

Diha sa tunga sa Kristiyanismo anaa ang pagdapit ngadto sa Salusalo sa Ginuo. Si Papa Francisco niingon nga ang Simbahan dili lamang alang sa kaayohan sa buotanng mga tawo. Alang kini sa tanan. Ug nidugang siya nga, sa salusalo sa Ginuo kinahanglan “hingpit kita nga muambit” uban sa tanan; dili magpilipili.
Gihinungdanon niya nga “una sa tanan, diha sa kinauyokan sa pagka Kristiyano ang usa ka pagdapit: maKristiyanos lamang kita kon kita gidapit.” Usa kini ka “gawasnon nga pagdapit” gikan sa Dios sa pag-ambit. Dili ka kinaugalingon makaadto sa salusalo, nipasidaan siya: “o gidapit ka o dili ikaw makasulod.” Kon “dinha sa atong tanlag” niingon siya, “wala dinha kanato kinato ang mao nga pagkatino sa pagkadinapit” nan “wala pa gyod kita makasabot unsa ang pagka usa ka Kristiyaos”.
“Ang usa ka Kristiyanos usa ka gidapit. Gidapit ngadto sa unsa? Sa tindahan? Sa pagsuroy? Ang Ginuo buot musulti og labaw pa: Gidapit ka pag-apil niining mao nga salusalo, sa kalipay sa pagkatinubos, sa kalipay sa pagkagiluwas, sa kalipay sa pag-ambit og kinabuhi uban kang Kristo. Kini kalipay! Gidapit ka ngadto sa usa ka kumbira, usa ka pagtigom og mga tawo pagtabi, pagkatawa, pagsaulog, pagkamalipayon. Wala gyod ako makakita og nagbinugtong nga pagkumbira. … ang pagka Kristiyaos nagpasabot og pagpahisakop, pagpahisakop niining lawas, niining pundok, sa katawhan nga gidapit ngadto niining mao nga kumbira: kini ang Kristuhanon nga pagpahisakop.”
“Dili ka makapilipili: ang Simbahan alang sa matag usa, alang sa tanan, sugod niadtong gihisgotan na nako, ang mga pinakagipadaplin. Kining mao nga Simbahan alang sa matag usa ug sa tanan!”
“Kini mao ang Simbahan: ang pagsulod sa Simbahan usa ka grasya; ang pagsulod sa Simbahan usa pa pagdapit.” Ug kining mao nga katungod, nidugang siya, dili mapalit. “Ang pagsulod sa Simbahan mao ang pagpasakop sa usa ka katiligoman, sa katilingban sa Simbahan. Ang pagsulod ngadto sa Simbahan mao ang pag-ambit sa tanan nga mga mithi, mga nagpaiila nga hiyas nga gihatag sa Ginuo sa pangalagad nato sa usa ngadto sa uban.”
Nipadayon si Papa Francisco, “Ang pagsulod sa Simbahan nagpasabot sa kaakohan niadtong mga butang nga gipanagyo kanato sa Ginuo.” Sa kaulahian, niingon siya, “ang pagsulod sa Simbahan mao ang pagsulod ngadto niining mao nga Katawhan sa Dios, sa panaw niini paingon sa katunhayan.”
Ang Ginuo manggihatagon kaayo. Ang Ginuo nagbukas sa tanan nga mga pultahan. Ang Ginuo nakasabot niadtong muingon Kaniya, ‘Ginuo dili ako buot muuban kanimo.’ Nakasabot Siya ug nagpaabot kanila, tungod kay Siya manggiluy-on.
Apan ang Ginuo dili buot sa mga muingon og ‘oo’ apan muhimo sa bali; sa mga nag-arun-aron sa pagpasalamat Kaniya sa tanan nga mga maayong butang; nga may maayo’g gawi, apan magkinaubalingon ug dili musunod sa paagi sa Ginuo: kadtong kanunay nga magpamalipad, kadtong wala makaila og kalipay, wala makasinati sa kalipay sa pagkahisakop. Atong pangayuon sa Ginuo kining mao nga grasya sa pagsabot, unsa ka nindot sa pagkaanaa uban Kaniya.
Katekesis Mahtitugod sa Simbahan
4. Ang Simbahan Gipaila Nang Daan sa Kasaysayan sa Israel
Ang pagpadayag sa tunhay nga laraw sa Dios alang sa pangtanan nga katiligoman sa katawhan, nga gitawag dinha ni Kristo nga sinagop niya nga mga anak, nagbaton og mga sinugdanan dinha sa Karaan nga Testamento.
“Ang GINOO maoy inyong pangulo” (Jgs 8,23). Ang mga pulong ni Gideon nagpabilin nga larino nga pagsulti sa iyang pangisip, ug sa usa ka dako nga kabahin sa Israel, mahitungod sa iyaha ra nga pagkahari sa Dios.
Ang pag-isip sa Dios isip Hari ug Ginuo sa tanan, tungod kay Siya ang Magmumugna, makita sa mga basahon sa kasaysayan ug propetikanhon sa Biblia, ug ingon man dinha sa mga Salmo.
Kining malatasnon ug pangtanan nga pagkahari una nga gipadayag diha sa kasbotan sa Israel, ang tinuod nga buhat nga nimugna sa tarong ug sinugdanan nga pagkasila niining mao nga katawhan nga gipili sa Dios ug nga uban kanila gihimo niya ang usa ka kasabotan: “Kamo mahimo alang kanako nga usa ka gingharian sa mga pari, usa ka balaan nga nasod” (Ex 19,5-6).
“Hinumdomi, katawhan sa Israel: Ang GINOO—ug ang Ginoo lamang—maoy atong Dios. Higugmaa ang Ginoo nga inyong Dios sa tibuok ninyong kasingkasing, kalag ug kusog.” (Dt 6,5). Kining una ug kinatas-an nga sugo naglawas sa tinuod nga naglangkob nga sukaranan sa karaan nga kasabotan. Ang kapalaran ug ang tawag sa Israel gitino niining mao nga sugo.
Niamgo ang Israel niining mao nga katinuoran ug nisinati sa iyang kadugtong sa Dios isip matang sa pagsunod sa kaugalingon niya nga Hari. Bisan diha nga ang Dios nagtugot sa pagmugna dinha sa Israel og usa ka hari ug usa ka kagikanan sa pagsabot nga politikanhon, ang Israel nahibalo nga kining katukorana pabilin nga nagbaton og pangDios nga panabot.
Tali sa gingharian sa yutan-on ug politikanhon nga pagsabot ug sa gipangayo sa gingharian sa Dios anaa mga kalahian ug panag sumpaki nga nagpadayon pagpatin-aw sa mesiyanhon nga kahulogan sa mga saad sa Dios.
Sa katinuod, halos usa ka sumbalitok sa kahigawad nga gisinati mahitungod sa mga hari nga politikanhon, dihay nagtubo nga paglaom dinha sa Israel sa usa ka mesianhon nga hari, usa ka gipangandoy nga pagkamagmamando.
Si Isaias naghisgot sa iyang panagna niining mao nga magmando, nga ginganlan niya og “Maalamong Magtatambag,” “Dios nga Gamhanan,” “Walay Kataposang Amahan,” “Prinsipe sa Pakigdait.” ” (9,5), ug nilarawan sa iyang gingharian isip usa ka yutan-on ug hingpit umta nga paraiso.
Ang Simbahan sa bag-o nga kasabotan nag-irog paingon niining mao nga kahingpitan ug ang tanan gitawag pag-amabit isip ang mga anak sa Dios, mga manununod sa Gingharian ug mga kauban nga nagalihok sa Simbahan nga gitukod ni Kristo isip ang katumanan sa karaan nga mga panagna ug mga saad.
Ang tanan gitawag pag-ambit niining mao nga Gingharian nga gitinguha alang kanila ug, sa usa ka pagsabot, gipahigayon pinaagi kanila.

Categories News/Events, Pastoral Letter | Tags: | Posted on November 25, 2013

Social Networks: RSS Facebook Twitter Google del.icio.us Stumble Upon Digg Reddit

Leave a Reply

close window

Mass and Seminar Schedule

Mao kini ang mga schedules sa mga misa dinhi sa atong Cathedral.

Weekday Masses Cotta Shrine Masses Sunday Masses

Morning
5:30 - Cebuano
12:00 Noon - Cebuano

Afternoon
5:15 - Cebuano

Lunes
4:00 - Cementeryo
Katoliko, Aguada

5:00 - Every Thursday
5:30 AM - 2nd Friday
4:45 PM - Every Sunday

Morning
5:00 - Cebuano
6:15 - Cebuano
7:30 - Cebuano
8:45 - English
10:00 - Cebuano
12 Noon - Cebuano

Afternoon
2:45 - Cebuano
4:00 - Cebuano
5:15 - Cebuano
6:30 - Cebuano

Ang mga schedules sa seminar para sa bunyag, pre-cana ug confirmation mao kini:

PRE-BAP SEMINAR PRE-CANA SEMINAR CONFIRMATION SEMINAR

First Saturday
Third Saturday
Time: 1: 30 P.M

Ang bunyag matag Domingo sa may alas 11:15 sa buntag (except last Sunday)

Saturday and Sunday It begins Saturday before 2nd Sunday 8:00 A.M to 5:00 P.M

Fourth Saturday
Time: 1: 30 P.M